Nauki Humanistyczne i Społeczne

Rocznik Historii Sztuki

Zawartość

Rocznik Historii Sztuki | 2014 | No XXXIX |

Redakcja

Redaktor naczelny:

prof. Ryszard Kasperowicz

Redakcja:

prof. Juliusz A. Chrościcki

prof. Andrzej Grzybkowski

dr Mateusz Salwa

prof. Joanna Sosnowska

Sekretarz redakcji:

dr Kamila Leśniak

e-mail: k.lesniak@uw.edu.pl

Komitet Redakcyjny:

prof. Wojciech Bałus

Joanna Inglot (USA)

Harry Mount (Wielka Brytania)

Paul Taylor (Wielka. Brytania)

Wolf Tegethoff (Niemcy)

Kontakt

Adres redakcji:

Komitet Nauk o Sztuce PAN

ul. Długa 26/28

00-950 Warszawa

Sekretarz redakcji:

Kamila Dworniczak-Leśniak

e-mail: k.lesniak@uw.edu.pl



Instrukcje dla autorów

Redakcja oczekuje na teksty dotąd niepublikowane w całości lub większych fragmentach i które w uzasadnionych przypadkach mogą stanowić bardzo rozszerzone i mocno zmodyfikowane wersje już opublikowanych artykułów. Redakcja, rezerwuje sobie prawo do trzyletniego od daty publikacji embarga na teksty wydrukowane na łamach „Rocznika”. Jednocześnie musimy zaznaczyć, że zgodnie z zasadą wprowadzoną przez władze Polskiej Akademii Nauk dla wszystkich czasopism wydawanych przez Akademię, poczynając od 2005 r. teksty publikowane w „Roczniku Historii Sztuki” nie są objęte honorariami.
Konsekwentne stosowanie podanych zasad w nadsyłanych tekstach pozwoli na ujednolicenie strony edytorskiej wszystkich tekstów i znaczne przyspieszenie pracy redakcji, która nie ma pracowników etatowych. Przestrzeganie poniższych norm umożliwi też obliczenie objętości tomu. Redakcja zastrzega sobie prawo wprowadzania zmian oraz odesłania autorom tekstów, w przypadku nieprzestrzegania poniższych ustaleń.

I. Normy tekstu
1. Teksty prosimy dostarczać zarówno w postaci drukowanej jak i elektronicznej; w postaci drukowanej prosimy o dwa egzemplarze tekstu artykułu, streszczenia w języku polskim i w miarę możliwości w języku angielskim, podpisów pod ilustracje i jeden zestaw ilustracji roboczych (w postaci wydruku lub kserokopii); elektroniczne wersje wyżej wymienionych prosimy zapisywać na płycie CD – w  przypadku dokumentów tekstowych w formacie *.doc lub *.rtf (lub analogicznym), zaś w przypadku ilustracji w formacie *.tiff (preferowana rozdzielczość 300 dpi i wyższa); dokumenty (artykuł, streszczenia,  podpisy pod ilustracje prosimy umieszczać w odrębnych plikach o nazwach informujących o ich zawartości (ilustracje prosimy zgromadzić w oddzielnym folderze, a zawierającym je plikom dać nazwę „NAZWISKO-nr porządkowy”, przy czym nr porządkowy winien odpowiadać numerowi ilustracji w odsyłaczu zawartym tekście i w podpisach); prosimy nie „wklejać” ilustracji do tekstu, lecz wyraźnie zaznaczyć, w którym miejscu są one przewidziane.
2. Objętość streszczenia polskiego nie może przekraczać ustalonej proporcji, która wynosi jedną stronę znormalizowanego tekstu (1.800 znaków) na jeden arkusz wydawniczy (40.000 znaków (ze spacjami)); długość streszczenia w języku angielskim winna zaś mieścić się od połowy do dwóch trzecich strony.
 
(Autorzy są proszeni o streszczenia w języku angielskim celem ich publikacji w „The Central European Journal of Social Sciences and Humanities” (http://cejsh.icm.edu.pl). Jest to pismo ukazujące się od 2004 r., wydawane przez akademie nauk czterech państw Grupy Wyszehradzkiej. Publikuje ono streszczenia prac wydrukowanych w czasopismach naukowych zakwalifikowanych przez  KBN do grupy A i B, a wiec także „Rocznika Historii Sztuki”. We własnym interesie autorów leży wykorzystanie tej nowej możliwości rozpropagowania swoich osiągnięć w formie powszechnie dostępnej na całym świecie. Zaznaczyć należy, że pismo to cieszy się dużą poczytnością – w 2008 r. stronę WWW odwiedziło ponad 225 tys. użytkowników)

3. Przy wydruku prosimy o przestrzeganie następujących zasad: czcionka Arial, 12 pt., odstęp między wierszami 1.5, margines lewy nie mniejszy niż 4 cm (konieczny); przypisy – czcionka Arial, 10 pt., odstęp między wierszami 1.5; ewentualnie: czcionka Times New Roman, odpowiednio 13 i 11 pt. – odstępy między  wierszami, marginesy bez zmian; fotografie, kserokopie rysunków, etc. dołączone do tekstu powinny być opatrzone numerem porządkowym i na odwrocie opisane w myśl niżej podanych zasad.


II. Przypisy:
• przypisy, zarówno bibliograficzne jak irozumowane, rozpoczynamy dużą literą, kończymy kropką.

1. Książka:
•&, nbsp;autor (inicjał imienia, kropka, spacja, nazwisko)
o przy wielu inicjałach imion nie należy stosować między nimi spacji, np. J.M.F., tylko między ostatnią literą a nazwiskiem; o ile to możliwe prosimy nazwiska autorów pisać ze spacjami bądź przy pomocy czcionki rozstrzelonej (przy edytorach polecenie: Format / Czcionka /Odstępy między znakami / Rozstrzelone)
•  po przecinku tytuł kursywą; po kropce ewentualny podtytuł
• po przecinku ewentualny tłumacz, redaktor, numer tomu
• w przypadku przekładów konieczne jest podanie nazwiska tłumacza
• stosowane skróty: tłum.; red.; oprac.
• Skrót na oznaczenie numeru tomu: t.
• po przecinku wydawca (ewentualnie), miejsce i rok wydania
• jeśli pozycja była wznawiana, przed wydawcą należy podać numer wydania, z którego korzystano
• po przecinku cytowane strony lub ilustracje
• przykład: 
o M. Préaud, P. Casselle, M. Grivel, C. Le Bitouzé, Dictionnaire des éditeurs d'estampes à Paris sous l'Ancien Régime, Promodis Editions du Cercle de la Libraire, wyd. I, Paris 1987, s. 179-180, il. s. 301.

2. Artykuły w pracach zbiorowych, księgach pamiątkowych, słownikach, encyklopediach i leksykonach:
• autor (zasady jak wyżej)
• po przecinku tytuł kursywą
• po przecinku: [w:]
• tytuł publikacji itd.(zasady jak wyżej)
• przykład:
o J. Tazbir, Polsko-niderlandzkie kontakty wyznaniowe w XVII w., [w:] Niderlandyzm w sztuce polskiej. Materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Toruń, grudzień 1992, PWN, Warszawa 1995, s. 37-49.

3. Katalogi wystaw:
• autor lub autorzy (zasady jak wyżej)
• w przypadku katalogów opracowanych przez wielu autorów należy rozpocząć od tytułu wystawy
• po przecinku tytuł kursywą
• po kropce: Katalog wystawy
• po przecinku miejsce i czas trwania wystawy (jeśli znane)
• po przecinku cytowane strony, numery katalogu lub ilustracje
• Przykład:
o H. Bevers, Meister E. S. Ein oberrheinischer Kupferstecher der Spätgotik. Katalog wystawy, Staatliche Graphische Sammlung München, 10. Dezember 1986 - 15. Februar 1987, Kupferstichkabinett Berlin, Staatliche Museen Preussicher Kulturbesitz 11. April - 14. Juni 1987, München 1987, nr 5, s. 17.

4. Artykuły w katalogach i poszczególne noty katalogowe:
• zapis jak w pracach zbiorowych z uwzględnieniem informacji o wystawie (jak wyżej)

5. Czasopisma:
• autor (zasady jak wyżej)
• po przecinku tytuł kursywą
• po przecinku w cudzysłowie nazwa czasopisma
• po przecinku, numer rocznika, rok, numer tomu (jeśli różny od numeru rocznika), zeszyt lub numer
o nazwy tomów, zeszytów i części podajemy w zapisie lub skrótach oryginalnych, tj. danego języka, jak Bd = Band, vol. = volumin itp.
• po przecinku cytowane strony lub ilustracje
• przykład:
o A. Stijnman, Lucas van Leyden and Etching, „Print Quarterly”, 5, 1988, vol. 4 (Winter), s. 256 - 257, il. 1, s. 256.


6. Przypisy źródłowe:
• miasto, gdzie znajduje się archiwum lub biblioteka
• po przecinku nazwa archiwum lub biblioteki
• po przecinku sygnatura jednostki archiwalnej
• po przecinku tytuł źródła, numer strony (karty), ewentualnie przy karcie recto (skrót r.) i verso (skrót v.)
• przykład:
o Florencja, Archivio di Stato Firenze, Ms. 78. 39, Guardaroba Medicea, k. 72, r.
• jeśli źródła cytowane są więcej niż raz, w pierwszym przypisie podajemy pełną nazwę archiwum i objaśnienie skrótu np. Warszawa, Archiwum Główne Akt Dawnych [dalej cyt.: AGAD], w następnych już skrót AGAD.

7. Skróty bibliograficzne: <, br />• przy powtarzaniu cytowanego dzieła po nazwisku autora (bez inicjału imienia) stawiamy przecinek, kursywą skrót op. cit., przecinek i numer strony, np.:
o Kornwolf, op. cit., s. 79.
• przy cytowaniu tego samego dzieła, co w poprzednim przypisie piszemy:
o Ibidem, s. 60.
• przy wymienianiu tego samego autora w jednym przypisie kilka razy po sobie nie powtarzamy nazwiska, lecz stosujemy zapis:
o idem (dla mężczyzny)
o eadem (dla kobiety).
• jeśli w przypisach występuje ten sam autor przy różnych pozycjach bibliograficznych, wówczas przy powtarzaniu stosujemy zapis następujący:
o Chmielewski, Warszawskie książnice..., s. 15. (w tytułach obowiązuje zasada skracania do pierwszego rzeczownika).
• w przypadku prac, którym towarzyszy katalog obiektów, możliwe jest posługiwanie się skrótami, których wykaz wraz z rozwinięciem dołączony jest do tekstu, np.:
o Kowalski 1969 - P. Kowalski, Studia z historii kultury, Warszawa 1969
• przy skrótach bibliograficznych z katalogów wystaw podaje się miejsce wystawy z rokiem np. Warszawa 1996 (najczęściej gdy jest to praca zbiorowa), ale nie jest to regułą. Można również podać autora (lub do trzech współautorów katalogu).
• jeśli w pracy posługującej się głównie skrótami pozycja bibliograficzna występuje jednorazowo, nie umieszczamy jej w skrócie, lecz podajemy w miejscu cytowania pełny zapis, bez umieszczania w wykazie bibliografii.
• jeśli w pracy stosującej normalny system przypisów jakaś pozycja powtarza się wielokrotnie w całym tekście (najczęściej są to katalogi oeuvre artysty) możliwe jest również podanie po raz pierwszy pełnego zapisu z objaśnieniem dalej używanego skrótu, np.:
o H. Focillion, Giovanni Battista Piranesi, Paris 1918 [dalej cyt.: Focillion 1918]

III.  Zapis w katalogu:
• autor
• poniżej tytuł dzieła; po kropce datowanie
• poniżej opis techniczny - wymiary wysokość x szerokość (wraz z jednostką)
• poniżej miejsce przechowywania - bez kropki na końcu
• poniżej bibliografia oddzielana średnikami
o listę pozycji otwiera skrót: Bibl.
o bibliografia musi być podana taką czcionką, jak przypisy.
• poniżej komentarz
• przykład:
o Stefano della Bella
Polowanie na jelenia. Ok. 1656
Pióro, tusz, lawowanie, papier żeberkowy, 167 x 123 mm
Kraków, Zbiory Fundacji XX Czartoryskich
Bibl.: Vesme, Massar 1971, 680; Ortolani 1997, 680, il. s. 59.

IV. Ilustracje
1. Podpisy pod ilustracjami (każda ilustracja w tekście winna być podpisana w ten sposób):
• autor
• po przecinku tytuł dzieła (kursywą)
• po przecinku datowanie
• technika
• po przecinku wymiary (wysokość x szerokość (wraz z jednostką))
• właściciel
• fotograf (ewentualnie formuła: dzięki uprzejmości…”
• na końcu podpisów pod ilustrację nie stosujemy kropek
• przykład:
o Paul Gauguin, Autoportret z aureolą, olej, płótno, 70 x 52 cm, Waszyngton, The National Gallery of Art, fot. J. Borkowski
2. Jeśli ilustracją jest fragment dzieła, to należy podać pełen opis zgodny z powyższymi zasadami oraz dokładnie opisać zreprodukowany fragment (dotyczy to również fragmentów tych dzieł, które w całości pojawiają się jako ilustracje do tekstu).
3. W przypadku ilustracji przedstawiających  budowle bądź ich plany, prosimy stosować się w miarę możności do powyższych zasad
4. Zgodę na publikację Autorzy powinni uzyskać we własnym zakresie. Rocznik Historii Sztuki, podobnie jak inne polskie czsopisma naukowe, nie może pokrywać roszczeń  z tytułu praw autorskich i praw do reprodukcji ze względu na bardzo ogranicz, ony budżet. Podpisy pod ilustracje dołączone do tekstu powinny powtarzać dane z odwroci fotografii

V.  Uwagi ogólne
1. Tylko w uzasadnionym przypadku powoływania się na  literaturę przedmiotu  nie bezpośrednio   dopuszczalny jest skrót: „za:”.
2. Skrót „r.” na oznaczeniu „roku” prosimy  umieszczać po dacie (np. „w 1410 r.”, a nie – „w r. 1410”)
3. W tekstach dłuższych pożądane są śródtytuły.
4. W tekście tytuły książek i dzieł sztuki należy wyróżniać kursywą.
5. Jeśli Autor cytuje książkę, która została przełożona na język polski, winien odwoływać się do tego tłumaczenia, jeśli zaś tego nie czyni, powinien wyraźnie to zaznaczyć. Podobnie, w przypadku cytowanych książek czy artykułów należy podawać tytuły polskie, jeśli te teksty zostały na język polski przełożone. W tekście cytaty winny być podawane w języku polskim a ewentualna wersja oryginalna – w przypisie. Brak nazwiska tłumacza oznacza, że przekładu dokonał sam autor tekstu.
6. Nazwy instytucji, muzeów, zbiorów itp. podajemy w brzmieniu oryginalnym, np. Wiedeń, Kunsthistorisches Museum (dopuszczalne zwyczajowo używane, jak Luwr), nazwę miasta w formie zwyczajowo używanej w języku polskim: np. Ratyzbona, nie Regensburg, Akwizgran nie Aachen, lub jeśli takiej tradycji brak - w brzmieniu oryginalnym np. Chantilly, Poitiers itp. Imiona i nazwiska obcojęzyczne należy pozostawiać w brzmieniu oryginalnym  (poza zwyczajowo używanymi jak np. Michał Anioł, lecz nie Piotr Paweł Rubens, ale Peter Paul Rubens) i konsekwentnie odmieniać je przez przypadki, według zasad przyjętych w najnowszym wydaniu Słownika języka polskiego, t. 1-3, PWN, Warszawa 1997 i Nowym słowniku ortograficznym, PWN, Warszawa 1996.
7. Przy zapisie dat stosujemy cyfry arabskie do daty dziennej i roku, rzymskie do miesięcy, bez kropek oddzielających. W tekście dopuszczalne pisanie miesięcy słownie.
8. Przy powoływaniu na strony WWW prosimy podawać datę skorzystania z niej.
9. Streszczenie angielskie jest przeznaczone dla czytelników obcojęzycznych, zatem wskazane jest, by autorzy brali pod uwagę możliwą nieznajomość faktów, które ich zdaniem są oczywiste i w streszczeniach uwzględniali te fakty (na przykład polskie realia historyczne i topograficzne);
10. Redakcja prosi Autorów, by pisząc streszczenia polskie, mieli na względzie fakt, że zostaną one przez Wydawnictwo przełożone (przeważnie) na język angielski, a co za tym idzie, by unikali w miarę możności słownictwa zbyt wyspecjalizowanego.   

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji