Wyniki wyszukiwania

Filtruj wyniki

  • Czasopisma
  • Autorzy
  • Słowa kluczowe
  • Data
  • Typ

Wyniki wyszukiwania

Wyników: 29
Wyników na stronie: 25 50 75
Sortuj wg:

Abstrakt

This article provides an overview of “memory laws” in Europe, reflecting upon what may be called the “asymmetry” of such laws. It then looks at the special case of Poland and its troubled experience with memory laws; it considers the question of whether, in the eyes of the law – genocide, and in particular the Holocaust – is so “special” that its public denials warrant legal intervention. It also looks at the case law of the European Court of Human Rights and its (not necessarily coherent) “doctrine” on memory laws and their consistency, or otherwise, with the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (and in particular with freedom of expression as laid down in Art. 10). The article concludes by asserting that even if we take the law as an indicator of European public memory, there is no consensus on the past, except perhaps for the special case of the Holocaust. The main challenge lies in determining whether memory laws, defined by some as social engineering and the imposition of “imperative” versions of memory, are consistent with the principles inherent in open, democratic and free societies in Europe. This challenge remains unmet.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Szelf kontynentalny położony poza 200 milami morskimi od linii podstawowej, od której mierzona jest szerokość morza terytorialnego, stanowi istotną wartość dla państw. Rozwój technologii pozwolił na gospodarcze wykorzystanie i naukowe badania odległych części dna i podziemia oceanów. Oceaniczne szelfy kontynentalne są bogate w żywe zasoby - cenne ze względu na zasoby genetyczne i ich komercyjne zastosowania. Również wiele zasobów nieożywionych znajduje się na oceanicznych szelfach, w tym węglowodory (ropa naftowa i gaz) i minerały (np. mangan, nikiel, kobalt, złoto, diamenty, miedź, cyna, tytan, żelazo, chrom i galena). W związku z tym niektóre państwa przeznaczyły znaczne środki finansowe na przeprowadzenie badań swoich szelfów kontynentalnych. Komisja ds. Granic Szelfu Kontynentalnego otrzymała siedemdziesiąt siedem wniosków i wydała dwadzieścia dziewięć zaleceń zgodnie z art. 76 ust. 8 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza. W nadchodzących dziesięcioleciach oczekiwana jest dalsza poprawa możliwości technologicznych, pozwalających na dokładniejsze zbadanie odległych części oceanicznych szelfów kontynentalnych.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Celem opracowania jest zbadanie znaczenia argumentacji ekonomicznej w międzynarodowych sporach morskich. W artykule wyjaśniono najpierw, czym jest międzynarodowy spór morski, jakie są jego źródła i rodzaje, jakim zasadom podlega ich rozwiązywanie. Ustalono także, co należy rozumieć przez argumenty ekonomiczne, podkreślając ich relatywną naturę, a także pokazując potencjał, jakim dysponuje Konwencja o prawie morza z 1982 r. jako podstawa formułowania argumentacji ekonomicznej. Znaczenie argumentacji ekonomicznej rozważono w odniesieniu do międzynarodowych sporów dotyczących statusu prawnego terytoriów morskich, delimitacji stref morskich, władzy nad morzem i korzystania z morza.Przeprowadzone badania prowadzą do następujących wniosków: 1) argumenty ekonomiczne występują tak w uzasadnieniu stanowisk stron, jak i w rozumowaniu organów rozstrzygających spory. Jednak ich wartość dowodowa jest ograniczona; 2) w sporach dotyczących statusu obiektów morskich (maritime features) rozumowanie ekonomiczne pojawia się w kontekście konieczności wykazania, że mogą one stanowić podstawę do delimitacji; 3) w sporach dotyczących jurysdykcji argumenty ekonomiczne są bardziej złożone i niejednorodne. Argumenty ekonomiczne są użyteczne w drugim etapie delimitacji, gdy uwzględnia się istotne okoliczności. Istniejąca praktyka pokazuje jednak, że zakres akceptacji argumentów ekonomicznych jest ograniczony (nie mogą one służyć jako podstawa korygowania naturalnych nierówności). Orzecznictwo nie aprobuje argumentów opartych na poziomie rozwoju gospodarczego czy też na gospodarczych lub finansowych trudnościach państwa (z wyjątkiem katastrofalnych skutków dla egzystencji i dobrobytu ekonomicznego (ludności), potrzebach rozwoju gospodarczego lub wykonywaniu morskiej działalności gospodarczej (wydobycie, rybołówstwo, żegluga). Pewne znaczenie ma argument związany z zapewnieniem jedności zasobów (gdy zasoby są znane lub łatwo je ustalić); 4) w sporach dotyczących władzy nad morzem pewną wagę ma argument związany z ustanowieniem władzy gospodarczej, w szczególności o charakterze regulacyjnym i kontrolnym; 5) w sporach związanych z korzystaniem z morza znaczenie rozumowania ekonomicznego jest zróżnicowane. W sporach dotyczących niezwłocznego zwolnienia statku rola argumentacji ekonomicznej jest ograniczona. Natomiast jest ona ważna w sporach związanych z naruszeniem praw i interesów ekonomicznych państw i osób, jeżeli są one chronione prawem międzynarodowym.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Opracowanie podejmuje kwestie wyzwań, przed którymi stoi prawo morza. Wprawdzie UNCLOS określana jest słusznie jako konstytucja prawa morza, ale nie daje ona i nie może dać odpowiedzi na wszystkie problemy i wątpliwości, które powstają w praktyce i są związane z ociepleniem klimatu, ochroną różnorodności biologicznej, statusem prawnym zasobów genetycznych, kontrowersjami dotyczącymi żeglugi, delimitacją obszarów morskich czy ochroną podwodnego dziedzictwa kulturalnego. Stąd powstaje pytanie, jakie są drogi i środki dalszego rozwoju prawa morza. Niewątpliwie jedną z możliwości jest wypracowanie porozumień implementacyjnych, z których trzecie poświęcone jest ochronie i zrównoważonemu korzystaniu z morskiej różnorodności biologicznej poza granicami jurysdykcji narodowej i jest przedmiotem konferencji międzynarodowej zwołanej przez Zgromadzenie Ogólne, którego rezolucje w obszarze prawa morza odgrywają istotną rolę. Niewątpliwie ważne znaczenie ma też działalność organizacji systemu Narodów Zjednoczonych, jak IMO, FAO, UNESCO, UNEP. Istnieje też możliwość przyjmowania umów podejmujących kwestie pozostawione przez UNCLOS bez rozwiązania czy zdefiniowania. Nie bez znaczenia jest też miękkie prawo oraz praktyka państw, a także stanowisko organów powołanych przez UNCLOS.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Artykuł ma na celu omówienie pojęcia szkody w środowisku na gruncie konwencji CLC 1992 oraz FUND 1992 w oparciu o nowe wytyczne dotyczące formułowania roszczeń o naprawienie szkody ekologicznej, opracowane przez Międzynarodowe Fundusze. Podejście konwencyjne skonfrontowane jest z rozwiązaniami przyjętymi w Stanach Zjednoczonych Ameryki na gruncie ustawy OPA. Szczególna uwaga poświęcona jest problemowi kompensacji utraconych wartości środowiska do czasu przywrócenia go do stanu sprzed zanieczyszczenia oraz obowiązkowi wprowadzenia środowiska alternatywnego jako środka wynagrodzenia szkody ekologicznej. Autorka wskazuje na orzeczenia sądów francuskich oraz hiszpańskich w sprawach Erika oraz Prestige, które mogą poddawać w wątpliwość aktualność systemu kompensacji szkód olejowych CLC 1992/FUND 1992.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Celem niniejszego opracowania jest analiza pierwszego warunku koniecznego do rozpoczęcia liczenia okresu ładowania statku, to jest obowiązku dopłynięcia statku do uzgodnionego miejsca przeznaczenia. Prima facie, stanowisko prawne z punktu widzenia nabrzeża miejsca załadunkowego (doku) czy portu jest stosunkowo jednoznaczne. Przyjętym jest bowiem, iż statek może zostać uznany za statek, który przybył do miejsca załadowania (arrived ship), kiedy dopłynie do określonego nabrzeża, doku czy odpowiednio portu . We wszystkich wyżej wymienionych wypadkach, ryzyko zwłoki w dopłynięciu do tak wyznaczonego miejsca ponosi armator. W wielu przypadkach armator, z oczywistych powodów, nie jest gotowy ponieść takiego ryzyka oraz wynikającej z tego szkody i w związku z tym podejmuje stosowne działania. W szczególności, domaga się on wprowadzenia do umowy czarteru, stosownych specyficznych postanowień przenoszących rozważane tu ryzyko na czarterujących. W niniejszym opracowaniu przedstawiono jedną z najbardziej rozpowszechnionych form takiego postanowienia umownego, a mianowicie „Time lost waiting for a berth clause” („klauzula utraty czasu w oczekiwaniu na nabrzeże”). Analiza ta dokonana została w oparciu i na tle szerszego spektrum aktualnego orzecznictwa angielskiego.
Przejdź do artykułu
Słowa kluczowe kosmos morze jurysdykcja Galileo

Abstrakt

Autor, myśląc nieszablonowo, prezentuje „Sponsalia ex hoc Mundo”. Tytuł ten odzwierciedla pogląd, że nauki o kosmosie i nauki o morzu są analitycznie rozdzielne, ale praktycznie ze sobą powiązane. Można to zaobserwować w kontekście technologii kosmicznej i techniki satelitarnej, nowego systemu zarządzania, a także nowego systemu prawa i polityki. W dzisiejszych czasach infrastruktura kosmiczna (wykorzystanie sztucznych satelitów naziemnych do bezpośredniej transmisji telewizyjnej, łączności, teledetekcji, nawigacji, pocisków wojskowych) wpływa na infrastrukturę naszej planety, w tym na infrastrukturę morską. Istnieje zatem potrzeba prezentowania nowego oblicza zintegrowanego systemu nauki i praktyki.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Instytucja zarządzania statkami morskimi (ship management) nie jest zbyt dobrze znana ani polskiemu prawu, ani polskiej doktrynie prawa morskiego, pomimo tego że rola zarządzającego statkiem (ship manager) rosła sukcesywnie przez wiele lat. Jej początki przypadają na lata osiemdziesiąte poprzedniego stulecia, w okresie poważnych zmian na rynku żeglugowym, gdy dochodziło do wielu bankructw przedsiębiorstw armatorskich i gdy banki hipoteczne musiały zwracać się do fachowych podmiotów zarządzających statkami o pomoc w prowadzeniu działalności żeglugowej. Trzydzieści lat temu, w 1988 r. BIMCO opublikowała pierwszy wzorzec umowy o zarządzanie statkiem o nazwie SHIPMAN, który zapewnił pewną równowagę pomiędzy prawami i obowiązkami armatora i zarządzającego statkiem oraz jednolitość w szeroko stosowanych na rynku żeglugowym umowach tego rodzaju, szczególnie w podziale odpowiedzialności pomiędzy stronami. Po wejściu w życie w 1998 r. Kodeksu ISM, który wprowadził do prawa międzynarodowego instytucję Company jako podmiot odpowiedzialny za bezpieczną eksploatację statku, rola zarządzającego wzrosła niepomiernie. Było to między innymi przyczyną tego, że BIMCO przygotowała nowy formularz umowy o nazwie SHIPMAN 98. Po kolejnych kilku latach formularz został uaktualniony i jego nowa wersja została wydana w 2009 r. Głównym celem artykułu jest przybliżenie czytelnikowi zagadnień związanych z zarządzaniem statkiem morskim i podmiotem nim zarządzającym (ship manager), przez omówienie i przetłumaczenie na język polski opracowanego przez BIMCO nowego wzorca umowy o zarządzanie statkiem o nazwie SHIPMAN 2009.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

The international community anxiously awaited delivery of the advisory opinion of the International Court of Justice (ICJ) on Kosovo’s declaration of independence, hoping it would clarify the controversial right of self-determination and the right of secession. Although it was hailed by many as a confirmation of both rights, the advisory opinion was disappointing regarding that part of the analysis which was based on general international law. The ICJ interpreted the question posed in a very narrow and formalistic way. It concluded that declarations of independence (not their consequences) are not in violation of international law, but it did not rule that they are in accordance with international law, as was requested in the posed question. The ICJ refused to examine whether there is a positive entitlement to secession under international law. Although Kosovo and its supporters claimed that the case of Kosovo is unique and will not set a precedent, Russia used the case of Kosovo and the advisory opinion to justify the so-called referendum in Crimea and the subsequent incorporation of Crimea into Russia. However, the situation in Crimea is only superficially comparable to Kosovo and the advisory opinion gives little or no support in the case of Crimea
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Ukraine, upon giving up the nuclear arsenal left on its territory by the USSR, entered in 1994 into a Memorandum on Security Assurances with the United Kingdom, United States and Russian Federation (Budapest Memorandum). Since the crisis began between the Russian Federation and Ukraine in February 2014, a number of States have invoked the Budapest Memorandum. Unclear, however, is whether this instrument constituted legal obligations among its Parties or, instead, is a political declaration having no legal effect. The distinction between political instruments and legal instruments is a recurring question in inter-State relations and claims practice. The present article considers the Budapest Memorandum in light of the question of general legal interest – namely, how do we distinguish between the legal and the political instrument?
Przejdź do artykułu

Abstrakt

The aim of this article is to classify the armed conflict between Ukraine and Russia in light of international law. Firstly, the Russian armed activities are qualified through the lens of use of force and it is shown that Russia committed an aggression. Secondly, the Russian- Ukrainian conflict is qualified according to the law of armed conflict, not only identifying the applicable norms of law of armed conflict but examining whether atrocities have been committed and whether they are war crimes or mere crimes or acts of terror. The article posits that there is an international armed conflict between Russia and Ukraine and in addition a non-international one between Ukrainian insurgents and governmental forces. The methodology used in the article is legal analysis of documents and international law doctrine.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

On 11 March 2014 Crimea declared independence. Ukraine and international society has not recognised that act. However Crimea’s independence was recognised by Russia and on 18 March 2014 an agreement on the accession of the Republic of Crimea to the Russian Federation was signed. Many countries and international organisations have condemned that step, viewing it as illegal annexation. Regardless of how this situation is treated however, it is at present a fait accompli. Such a situation evokes legal consequences both in the internal law of Ukraine and Russia as well as on the plane of international law. The residents of Crimea appear to be in the worst situation. Legal certainty is a fiction for them now. There are also problems on the international plane. Despite the fact that in the opinion of international society Crimea remains an integral part of Ukraine, in practice there are many conflicting problems of a legal nature that cannot be solved, at least for the time being. This article analyses the legality and certain legal consequences of the “accession” of Crimea to Russia and the effect of this accession on the legal situation for residents of Crimea. The article concludes that legal situation of Crimeans will not improve anytime soon, and that the legal problems which have arisen on the international plane will not be resolved soon either.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

In light of international law, the incorporation of the Crimean Peninsula (Crimea), which forms part of Ukraine’s territory, into the Russian Federation qualifies as annexation, i.e. the illegal acquisition of the territory of another state by the threat or use of force. In this respect, Crimea remains an occupied territory under international law. The annexation of Crimea by the Russian Federation has violated many treaties and fundamental principles of international law, namely the principle of territorial integrity of states, non-intervention into the domestic affairs of another state, and the prohibition of the threat or use of force against another state. Consequently, the Russian Federation has violated Ukraine’s rights which enjoy international protection. Moreover, due to the special legal status of the principles of international law that have been violated, the Russian Federation has breached its commitments under law to the entire international community. This community has an international legal obligation not to recognize the illegal situation created by the illegal use of force in the form of armed aggression, and its consequences.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

This article analyses the practice of the Polish administrative courts with respect to application of the Vienna Convention on the Law of Treaties, based on a case study of the judgment of the Voivodship Administrative Court in Warsaw of 6 May 2014 (case no. II SA/Wa 117/14), which concerned the recognition of distance learning degrees awarded by Ukrainian universities pursuant to the 1972 Prague Convention. It is argued herein that the reasoning of the court suffers from four major drawbacks: 1) it is at variance with the text, object and purpose of the Prague Convention; 2) it does not take into account the practice in the application of that treaty; 3) it misinterprets the silence of the preparatory work to the Prague Convention on certain issues; and 4) it is inconsistent with international judicial decisions as regards the interpretation of the “special meaning” of one of the terms used in the Convention.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

This article examines the phenomenon of internal displacement from the perspective of the existing legal framework and those measures which should guarantee protection for internally displaced populations worldwide. With this aim in mind, the article begins by assessing the role of international law and try to ascertain which legal norms are applicable to protect internally displaced persons. As a second step, it analyzes the question of responsibility for the protection of internally displaced persons, i.e. whether this lies with the state of origin through its national law, or rather with the international community, and examines the relevant provisions of international law. While concluding and identifying the existing gaps in the current legislation, the article demonstrates that internally displaced persons should become the objects of a specific system of law and legal protection. At the same time, the text intends to contribute to the contemporary debate promoting efforts to strengthen the protection of internally displaced persons and to disseminate knowledge about this vulnerable group of people.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Most favoured nation (MFN) treatment and national treatment (NT) are two standards usually related to the general principle of non-discrimination. However, while the MFN treatment was undoubtedly and clearly defined already during the negotiation of the General Agreement on Tariffs and Trade in previous works and judgements of various international bodies, the NT standard needed to be clarified. An additional reason to concentrate on NT rules is that their content and scope may influence trade more than the scope of MFN granted. The concept of NT is also subject to relatively rare analysis in comparison with other aspects of regional trade agreements’ (RTA) rules which overlap with WTO law. The aim of this article is to analyse the scope and wording of the NT standard in various RTAs concluded by the European Union. In particular, it inquiries into the extent to which the NT clause remains universal across its different regional trade agreements, and examines the reasons (and consequences) for the differences, if any, in its formulation.
Przejdź do artykułu

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji